X
تبلیغات
بودای برفین
ادبیات-ترجمه
خدا که لبخند می زند،

کودکان خیابانی

با بادکنک های رنگی شان

بر فراز بام های شهر

به پرواز در می آیند

گلهای داوودی

آواز سر می دهند

و مهاجر ترین پرستوها در

آسمان شهر فریاد شادی سر می دهند

که،

بهار دررسیده است.

 

عید باستانی نوروز بر شما مهربانان مبارک باد هر روزتان نوروز و هر لحظه تان خود بهاری باد! 

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 اسفند1384ساعت 1:37 بعد از ظهر  توسط سهراب کریمی  | 

برای آنکه رویش عشق را با او به تجربه نشستم.

 

رد لبخند هایت را

تا آخرین پیچ این خیابان باران خورده

دنبال کردم

به تو که رسیدم ،

شب شده بود

بر بستر نرم گیسوانت

 به خواب رفتم

در عمیق ترین لحظه خوابم

صدایت کردم

ولی تو رفته بودی

و هرچه فریاد میزدم

دور و دور تر می شدی

ای بانو

ای دلیل و انتهای همه سفر های ام

تا تو هستی و لبخند هایت،

و دنیا هست و خدا هست ،

تو را دنبال خواهم کرد

تورا فریاد خواهم زد.

 

-سهراب کریمی-

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 اسفند1384ساعت 1:25 بعد از ظهر  توسط سهراب کریمی  | 

۱

پرسیدی :

عشق چیست؟

صدای مشترک ضربان قلبهامان

در لحظه های زیبای

یکی شدن.

۲

تمنای حضورت

با فاصله می گوید

"اندکی صبر سحر نزدیک است".

۳

هنگامی که از تو دورم،

رویایت مرا تسخیر ،

و لبخند چشمان سحر انگیزت

فاصله را تحقیر می

کند.

۴

با قلبی

به وسعت یک

عشق وصف ناشدنی

و دو دست تهیدست

به دیدار

چشمان شفا بخش تو می آیم.

۵

پنجمین...

تهی از هر واژه

...خواهشی است پر شور:

مرا در ابدیت چشمانت

جاودانه کن!

 -سهراب کریمی-

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 اسفند1384ساعت 1:11 بعد از ظهر  توسط سهراب کریمی  | 

بیا !

آهسته بیا!

با دسته گلی

از گیسوان طلایی رنگ ات

امروز و هر روز بیا

و مرا به تماشا گه چشمان ات میهمان کن!

 

-سهراب کریمی-

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 اسفند1384ساعت 12:47 بعد از ظهر  توسط سهراب کریمی  | 

در بهاری ترین

لحظه زندگیم

هوای پاییز کرده ام.

هوای قدم زدن با تو

در کوچه باغهای عریان خزان زده

با خش خش بی دریغ برگها

زیر پاهای سخاوتمندت

هوای لبخند تو که

در پاییزی ترین لحظه زندگیم

مرا بهاری کرد.

و آن دو چشمی که به من

شهامت عاشق شدن آموختند

وآن دستان عطرآگینی که

 بار  سالیان دراز تنهایی را

از دوش خسته ی من

                           برداشتند.

 

آری پاییز باتو

بهاری دیگر گونه بود. 

 

-سهراب کریمی-

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 اسفند1384ساعت 10:16 قبل از ظهر  توسط سهراب کریمی  | 

لحظه ی ديدار

 

به كدامين سال

در كدامين روز

در كدام شهر

من و تو

همديگر را

ملاقات خواهيم كرد؟

در نخستين لحظه ی ديدار

به يكديگر چه خواهيم گفت؟

لبخند نخستين بر چهره ی چه كسی

خواهد شكفت؟

چه كسی اول سلام می كند؟

در آن روز

درآن لحظه

آسمان چه رنگی داد ؟

در لحظه ی ديدار من و تو .

                                                                    -سهراب كريمي-

+ نوشته شده در  یکشنبه 28 اسفند1384ساعت 12:30 بعد از ظهر  توسط سهراب کریمی  | 

عشق


بدان هنگام که
روحم،
       در عریانی زخمهای تنم
شعله وار می سوخت،
به ناگاه
التیامی شیرین
تمامی رنجهای مرا
مبدل به شادی کرد.


من به تمامی کوشیدم
 تا راز
  رویینه تنی ی خویش را
باز یابم.
خاموش مانده بودم و متفکر
چشمانم
فریاد برآوردند : عشق!
دستانم،قلبم،تمامی وجودم
لبریز عشق شده بود
من عاشق شده بودم.
                                             
                                              - سهراب کریمی-
 

+ نوشته شده در  یکشنبه 28 اسفند1384ساعت 12:29 بعد از ظهر  توسط سهراب کریمی  | 

  
 چشما ن ام
با اشا رات مبهم ،
 بی درنگ ازخو یش می روند
پا ها ی ام ،
بی اختیار راه می افتند
و من در پی شان ، پیاده رو ها را
کوچه ها را
                     خیابان ها را
                                               تما م دنیا را  …

- سهراب کريمی-
                          

+ نوشته شده در  یکشنبه 28 اسفند1384ساعت 12:29 بعد از ظهر  توسط سهراب کریمی  | 

  

می آيي، می دانم
و اين انتظار تلخ را
شيرينی لبخند تو
پايانی رويايی خواهد بود
اين سكوت
تا ابد ادامه نخواهد يا فت
اين فاصله ها را
قدم های تو پر می سازد
می آيي،می آيی
نه !اين سكوت را
يارای مقاومت نيست!
بايد بشكند!
تنهايی ،تنهايم
می داني،می دانم
بيا ،پيش از طلوع آفتاب بيا!
پيش از آنكه شب به پايان رسيده باشد
و اين رويای تب آلود را
در بيداری سپيده دم
به روشنی ديدارت تعبير كن!
                                                                      -سهراب كريمي-
 

+ نوشته شده در  یکشنبه 28 اسفند1384ساعت 12:28 بعد از ظهر  توسط سهراب کریمی  | 

برای تمامی آنهایی که  دوستشان دارم
من یه مسافرم همه ی عمرم تو راه سفر گذشت. سفر به ناشناخته ها به زیبایی ها سفر به شبهای پر ستاره  به روزهای آفتابی و آسمانهای بی نقاب ،سفر به آواز بی دریغ قناری به پرواز سخاوتمند کبوتر به چشمه   ، رود، به کوچه باغهای پاییزی با رنگ رنگ برگ ها ی درختان قرمز ،زرد، ارغوانی... هزار رنگ فریبا سفر به درون سفر  به برون به اعماق بی ته دل آدمها. با ماشین ، هواپیما،قطار بر بال شیشه ای سنجاقکها بر حریر نرم ابرها بر نفس سبز نسیم.تو این راه زیبایی ها ی زیادی رو دیدم دستهای پر مهر خدا رو لمس کردم هوای خواب آلود اردیبهشت رو تنفس  کردم درزلال چشمه زارها با ماه عشق بازی کردم زیر بارانها قدم زدم بدون چتر وسرپناه خیس خیس خیس   به گفتگوی لطیف شبنم با برگ گل گوش فرا دادم دنیا را بر بالهای پروانه ها نقاشی کردم با اشکهام دربعد از ظهر های تب آلود مرداد گلها را آب دادم.با لبخندم به گلهای شب بو جان دادم
به قانون سبز بیشه احترام گذاشتم با چشمهای چشمک زن ستاره ها دنیا رو نگاه کردم  با پاهای پنبه ای قاصدک ها راه رفتم . رفتم تا حریم بی انتهای خدا،تاصداقت واژه های کودکانه ی  انسانها،تا خواب های طلایی مرغابی ها بر ساحل نرم رودخانه. ولی من یک مسافرم که دیر یا زود باید برم واین همه را به دیگری بسپارم ، به شماها که صمیمانه دوستتان داشته ام  که عاشقانه باورتان کرده ام و صادقانه آرزومند سعادتتان هستم
من یه مسافرم،یه مسافر ....


                                                                                                                   - سهراب کریمی-
 

+ نوشته شده در  یکشنبه 28 اسفند1384ساعت 12:28 بعد از ظهر  توسط سهراب کریمی  |